hayat, muzik ve digerleri...

Yine yeni yeniden: Music Man John Petrucci BFR

2010-04-06T12:19:00.006-07:00

Gecen yil yazmistim buyuk bir heyecanla buraya yeni gitar aldigimi. Istedigim renk olmadigi icin bana gecici olarak ellerindeki tek renk olan Tobacco Burst'u verdiler. 2-3 hafta beklemeden sonra benim siparis verdigim Bahama Blue Burst renk ellerine ulasinca takas yapip kendi gitarimi aldim. Ben olayin orada noktalandigini saniyodum ki aslinda hersey daha yeni basliyormus...

Gitar elime gectikten 1 ay kadar sonra piezo pickup bozuldu. Servise goturdugumde de 'preamp

bozulmus degismesi gerek' dediler. yazarken cok basit bisey gibi gorunse de soz konusu Music Man olunca parcalarin California'dan getirtilmesi gerekiyor. Garanti kapsaminda oldugu icin para sorunu yok, ama en az 3 ay beklemek gibi bi zaman sorunsali var. Sansima ellerinde o sirada bir tane daha ayni renk ve modelde Music Man olunca benim bozuk olan gitarimi alip bana onu verdiler. Ben de dedim 'hah tamam super oldu sorun cozuldu'. Ben bunu dedikten yine 1-2 ay sonra ayni s

orun; piezo pickup calismiyor. Gerilen sinirlerime hakim olmaya calisip tekrar gitari aldim ve gittim Long&Mcquade'e. Adam da sasirdi boyle bi sanssizligi kimsede gormedigini soyledi ve 'bu boyle olmayacak en iyisi sana California'dan yeni bi gitar siparis verelim' dedi. Ben de Bahama Blue Burst renk ile olan sanssizliklarimdan oturu baska bir renk siparis veriyim dedim belki ugur getirir diye ve Red Ruby Burst'te karar kildim.

Aradan 5 ay (evet tam 5 ay!!) gectikten sonra gecen hafta Long&Mcquade'den gelen bir telefonla sabah sabah sevindirik oldum ve kahvalti bile etmeden gittim aldim geldim yeni gitarimi. Rengi o kadar

begendim ki neredeyse bunca zahmetten gectigime sevindim. Gitar tabi ki ayni gitar, bir degisiklik yok renk ve calisan bir piezo disinda. Ama acikcasi rengin beni bu kadar sevindirecegini ve 'bekledigime degmis' dedirtecegini hic dusunmemistim.

Simdi artik calisan gitarim, prososrum ve guzel bilgisayar setup'im ile rahat rahat kaydimi da yaparim, tonlarimi da ayarlarim... Olay budur.

Animals As Leaders

2009-12-27T10:21:00.006-08:00

Her yil boyle listeyi tamamlayip koyduktan sonra illa ki cikar bi tane dinlememis oldugum ve sonradan listeye koymayi istedigim album. Bu sene de gelenek bozulmadi ve listeyi bitirip buraya koyduktan sonra Animals As Leaders isimli uzayli olduguna inandigim bi grupla karsilastim. (Last.fm'e yazdigim liste daha sonraki bi tarihte oldugu icin ordaki listeye Stream of Passion yerine Animals As Leaders'i koymayi basardim)

Enstrumantal muzik herkesin cok sevdigi bisey degildir ve sevmeyenleri de cok iyi anlayabiliyorum cunku kendim de cok hastasi degilim. Zaten o yuzden de bu grubu 2009 yili icinde duymus olmama ragmen 'enstrumantal muzik' onyargimi asip dinleyemedim bi turlu. Ama dun insanlarin 2009 listelerine bakarken farkettim ki benimle ayni muzik zevkine sahip herkes bu albumu koymus listesine. Dedim o zaman vardir bi bildikleri, hakkaten de varmis!

Enstrumantal progressive metal deyince boyle akliniza Steve Vai, Joe Satriani falan geliyosa benim gibi, sakin ola ki o yanilgiya dusmeyin! Animals As Leaders resmen benim ufkumu acti bu konuda. Muhtesem bir sound, ve inanilmaz orijinal bi tarzlari var adamlarin. Sarkilarda 7 ve 8 telli gitarlar kullanmalarindan da zaten deneysellikte sinir tanimadiklarini gosteriyor.

Cok iddaali olacak ama sadece 2009'un degil sanirim 2000'li yillarin en iyi albumlerinden biri olsa gerek!

2000'lerde en sevdiklerim

2009-12-25T13:44:00.003-08:00

2000'leri geride birakip 2010'lu yillara girerken boyle bir liste yapmak da farz oluyor tabi ki...

Secmesi zor oldu ama bir o kadar da zevkli oldu soyle son 10 seneyi ben de bir daha hatirlamis oldum. Listeyi hazirlarken kendime koydugum kural: her gruptan en fazla 1 album kurali. Buyrun bakalim:

2000'lerde en sevdigim albumler:

A Perfect Circle - Mer De Noms (2000)

Opeth - Blackwater Park (2001)

Dream Theater - Six Degrees of Inner Turbulence (2002)

Pain of Salvation - Remedy Lane (2002)

Kings of Convenience - Riot On An Empty Street (2004)

Breaking Benjamin - We Are Not Alone (2004)

City and Colour - Sometimes (2005)

dredg - Catch Without Arms (2005)

Poets of the Fall - Signs of Life (2005)

John Mayer - Continuum (2006)

Fair to Midland - Fables From a Mayfly: What I Tell You Three Times is True (2007)

Metallica - Death Magnetic (2008)

Animals as Leaders - Animals As Leaders (2009)

Freak Kitchen - Land of the Freaks (2009)

Riverside - Anno Domini High Definition (2009)

Her ne kadar kronolojik sira yapmis olsam da Opeth - Blackwater Park kanimca 2000'li yillarin en efsane albumu oldu.. Herkes dinlemelidir, dinletmelidir!

Benim 2000'li yillarima damgasini vuran en onemli 3 grubun da adini vermek isterim:

Opeth

Riverside

Freak Kitchen

O kadar cok album vardi ki listeye koymak istedigim ama inatla 15'den fazla album koymamaya kastim o yuzden de icimde kalan albumler oldu. Onlar da artik bir sonraki 'decade' listesine...

2009'da en cok sevdiklerim

2009-12-25T12:54:00.007-08:00

Her sene yaptigim 'best of' listesini bu yildan itibaren yeni bir baslik altinda yapmaya karar verdim. Nedense 'best of' cok iddiali gibi gelmeye basladi gozume ve sanki cok buyuk bi muzik otoritesiymisim gibi biraz abartili bi baslik olduguna karar verdim o yuzden de 'en cok sevdiklerim' seklinde hem Turkce olan hem de durumu daha guzel anlatan bi baslik koymaya karar verdim.

2009, benim muzik zevkime hitap eden albumler konusunda mukemmel bir yildi diyebilirim. O kadar guzel albumler dinledim ki bu yil, gercekten dolu dolu gecti. Hatta cogu zaman 'hangi albumu dinlesem acaba' sorunsali yasadigim oldu, bu da demektir ki hakikaten de cok guzel albumler cikmis piyasaya...

Lafi cok uzatmadan listeye gecmek istiyorum ama bu sene sadece baslikta dsegil listedeki album sayisinda da degisiklik yaptim; 10 yerine 15 album koydum. O kadar guzel album icinden 10'a indirmek cok zor olunca boyle bir hile yaptim kendimce:)

Elimden geldigince siraya koymaya calistim ama yine de en bastan belirtiyim bu albumlerin hepsini cok begendim ve siralamak cok cok zor oldu:

1- Riverside - Anno Domini High Definition

2- Porcupine Tree - The Incident

3- Loch Vostok - Reveal No Secrets

4- Freak Kitchen - Land Of The Freaks

5- Dredg - The Pariah, The Parrot, The Delusion

6- Isis - Wavering Radiant

7- Dream Theater - Black Clouds & Silver Linings

8- Breaking Benjamin - Dear Agony

9- Transatlantic - The Whirlwind

10- Megadeth - Endgame

11- Phoenix Effect - Cyanide Skies

12- John Mayer - Battle Studies

13- Pearl Jam - Backspacer

14- Between The Buried And Me - The Great Misdirect

15- Stream Of Passion - The Flame Within

En sevdigim album listesinin yaninda bir de her albumden birer taneyi asmamak sartiyla en sevdigim sarkilarin da bir listesini yapmak istedim bu yil (giderek daha da yaratici oluyorum:)) Bu listeyi yapmak, album listesinden de zor oldu cunku her albumde sevdigim dolusuyla sarki var ama birer tane secip koydum:

Riverside - Left Out

Porcupine Tree - The Blind House

Loch Vostok - Loss Of Liberty

Freak Kitchen - One Last Dance

Dredg - Gathering Pebbles

Isis - Hall Of The Dead

Dream Theater - The Count Of Tuscany

Breaking Benjamin - Crawl

Transatlantic - Is It Really Happening?

Megadeth - Bite The Hand

Phoenix Effect - A Perfectly Good Day

John Mayer - Assassin

Pearl Jam - Amongst The Waves

Between The Buried And Me - Mirrors

Stream Of Passion - A Part Of You

Bunun disinda bu sene cikan 2 DVD'den de bahsetmeden gecemiycem. Heavy metale gonul vermis her insan mutlaka bulsun izlesin bi sekilde isterim:

Iron Maiden - Flight 666

Pain Of Salvation - Ending Themes

Son olarak da kendi adima yilin en buyuk hayal kirikligi yasatan albumlerini siralamak istiyorum (bu da yeni). Bu albumlerin kotu oldugunu falan soylemek degil amacim, sadece cok daha iyi seyler bekledigim gruplardan sasirtici olcude iyi olmayan albumler geldi onun icin:

1- Queensryche - American Soldier

2- Lacuna Coil - Shallow Life

3- Stratovarius - Polaris

4- Muse - The Resistance

Muzikal anlamda harika bir 2009 geride kaliyor! Darisi 2010'un basina...

Freak Kitchen - Land of the Freaks

2009-11-29T11:02:00.003-08:00

2005'de cikardiklari 'Organic' albumunden bu yana sesi solugu cikmayan Isvec'li uclu sonunda bu sene yeni bir albumle karsimiza cikti!

Oncelikle gecen 4 sene icinde grubun ozellikle Avrupa'da (ayni zamanda Amerika'da da) hayran kitlesi cogalmis ve oyle ki Roadrunner Records'un Fransa subesi Freak Kitchen'la yakindan ilgilenmeye baslamis.. Ne olur ne biter bilemiyoruz tabi ama yine de Roadrunner ve Freak Kitchen ismini yanyana gormek bile beni sahsen heyecanlandiriyor!

Gelelim yeni album 'Land of the Freaks'e:

Freak Kitchen diskografisinin en karanlik albumu olmus. Bunu tabi ki olumlu anlamda soyluyorum cunku ben heavy metalin karanlik olabilme ihtimalini sevenlerdenim! :)

Sozler yine elestirel niteligi koruyor ama bu sefer savas, irkcilik, ayrimcilik gibi cok daha ciddi ve derin konulara da girmisler. Teknik olarak da Freak Kitchen'in en ust duzeye ciktigi album oldugunu soylemek sanirim yanlis olmaz. Grubun gitaristi ve ayni zamanda beyni olan Mattias 'IA' Eklundh teknik kapasitesini zaten tartismaya gerek olmayan bi adam, bu albumde bunu iyice ortaya koyuyor.. Yine sonuna kadar sert ve o hic degismeyen sert gitar tonlari, hem teknigi hem melodiyi bir arada harmanlayan muthis sololar ve gittikce progresiflesen bir muzik.. Onceki albumlere nazaran bu albumde olmayan tek sey 'mega hit' denilebilecek bir cikis sarkisinin eksikligi, ki ben bunu eksiklik olarak gormuyorum. 'Hit single' kavrami metalden uzak Allah'a yakin olsun diyenlerdenim!

9/10

www.uelsmann.net

2009-11-25T20:07:00.004-08:00

Fotografa azicin da olsa ilgisi olan herkesin bakmasi gerektigine inandigim bir web sitesi bu. Jerry N. Uelsmann ismiyle ilk defa 2003'de Dream Theater'in 'Train of Thought' album kapaginda ve kitapciginda kullanilan fotorgraflara hayran olup 'kim yapmis acaba bunlari' diye merak edip bakmamla karsilastim.

O zamandan bu zamana 6 seneden uzun sure gecmis tabi ama gecenlerde tesadufen Uelsmann'in web sitesiyle karsilasinca nasil sevindigimi anlatamam. Degisik fotograflari kolaj yaparak, bol bol da efekt kullanarak ortaya cikardigi cok enteresan seyler var. Cok degil, soyle kisaca bi bakan birinin bile farkedecegi gibi el, goz ve dudaklara takintisi var; neredeyse her calismasinda dikkati cekiyor...

The Rock Star of the year

2009-11-25T13:53:00.004-08:00

Rolling Stone dergisi, 2009 yilinin rock star'i olarak Italya basbakani Silvio Berlusconi'yi secmis. Her ne kadar cok buyuk bir Rolling Stone hayrani olmasam da (hatta cok haz etmedigimi de ekliyim) mukemmel bi secim ve tek kelimeyle harika bir kapak yapmislar...

Fazla soze gerek yok,,, Berlusconi, surdugu hayat tarziyla 73 yasinda bir efsane!

Loch Vostok

2009-11-22T12:27:00.006-08:00

2009'da yeni kesfettigim gruplardan biri oldu bu.. Tarzi 'extreme progressive metal' diye geciyor ama growling vokallerden oturu mu extreme ya da neden oturu tam cozemedim orasini...

2009'da cikan albumlerinin adi 'Reveal No Secrets' gercekten muthis... Daha onceki albumlerinden hicbir haberim olmadigi icin bir kiyaslama yapmam mumkun degil ancak sadece bu albume bakarak konusmak gerekirse 2009'un en guzel kesfi oldu benim icin...

Grubun cok sert bi soundu var, growling ve clean vokalleri bir arada kullaniyorlar, teknik kapasitesi yuksek ve gercekten cok basarili melodik riffler ve sololarla dolu doyurucu bi album.. Progressive metali sevenler icin kesinlikle kacirilmamasi gereken bi album!

9/10

Avrupa'nin adi, Amerika'nin tadi...

2009-11-20T13:58:00.005-08:00

Aslinda bu yazi sadece Riverside'in 2009'da piyasaya cikan yeni albumu 'Anno Domini High Definition' ustune bir yazi olacakti. Fakat sonra kendi kendime dusunurken farkettim ki son yillarda ozellikle benim dinledigim Avrupa'li progressive rock/metal gruplarinin sayisi gittikce artmis. Sonra kucuk bi liste yaptim; bir tarafa dinledigim/bildigim Amerikan prog rock/metal gruplarini, diger tarafa da Avrupa'li gruplari yazdim. Yaptigim bu kucuk capli listeye kendim de inanamadim sonra okurken cunku bu kadar cok Avrupa'li grup dinledigimin farkinda bile degildim...

Sonra kendimce bir Avrupa-Amerika kiyaslamasina girdim klasik olarak. 'Hangisi daha guzel?' sorusu tabi ki cok goreceli ama insan ister istemez bi cevap vermek istiyor. Belki yillardir hep Amerikan gruplarini dinlemis olmanin verdigi birsey olsa gerek ama ne zaman prog rock/metal turunde muzik yapan Avrupa'li bir grup bulsam seviniyorum ve merakla indiriyorum hemen albumlerini. Diger muzik turlerinde oldugu gibi burada da cok net bir sound farki oldugunu dusunuyorum. Nasil Amerikan alternatif rock gruplariyla Ingiliz gruplarinin arasinda cok net bir sound farki varsa progressive muzikte de aynisinin oldugunu dusunuyorum ben. Belki kulturun, belki tarihin, belki iklimin, belki de hepsinin birden etkisiyle Avrupa'li gruplarin yaptigi muzikte daha bir huzunlu, daha duygusal bi hava var.

Amerikan progressive metali beni hep hayran etmistir. Ozellikle gitaristler ve davulcular insanustu teknik kapasiteye sahip olabiliyorlar. Bu durum bazen asiriya kacip gereksiz hale gelebiliyor (Sypmhony X ve Shadow Gallery kanimca buna ornek) ama diger yandan progressive muzigin ozu geregince de teknik beceri gerekiyor. Son yillarda benim yakindan takip ettigim, bu sene de yeni bir album cikarip agzimi acik birakan Isvec'li Freak Kitchen heralde Avrupa progressive metalinin en teknik gruplarindan biri oldu son yillarda.

Ben cok net bi cevaba varamadim hangisinin daha iyi oldugu konusunda ve aslinda cevaplamak istedigimi de sanmiyorum cunku her iki muzigin de kendince cok guzel ve eksik taraflari var. Buyuk bir Dream Theater hayrani oldugum icin belki Amerikan tarafina daha bi yakin duruyo olabilirim ama ozellikle 2009 yilinda Avrupa'dan cok efsane albumler cikti o yuzden cok da kesin konusmamak lazim.

Yaziyi esas yazma amacim olan Riverside'a gelirsek, Anno Domini High Definition, grubun 'Reality Dream Suite' diye adlandirdigi ilk 3 albumundeki konspetin disinda olan ilk album. 2007'de yazmistim bu grubu yakindan takip ediyorum diye, iyi ki de etmisim cunku yine harika bir album yapmislar. O zaman da yazmistim Riverside'in tekerlegi yeniden icad etmeye calismadigini, sadece guzel muzik yapmaya calistigini ve bunu da fazlasiyla basardigini dusunuyorum. Ozellikle bu albumde heavy metal, progressive metal, jazz gibi bircok farkli turu nasil bir potada erittigine tanik oldum grubun ve bir kez daha takdir ettim. En buyuk ilham kaynaklarindan biri oldugunu soyledikleri Pink Floyd'un da muzikleri uzerindeki etkisi cok net goruluyor...

Muzikleri gittikce olgunlasiyor ve bence boyle devam ederlerse Avrupa progressive metalindeki dominan Iskandinav ulkelerine artik Polonya'yi da eklemek farz olacak.

8.5/10

John Mayer - Battle Studies

2009-11-15T13:46:00.014-08:00

‘Singer-songwriter’ diye tabir ettikleri janri bana sevdiren insan olarak her zaman ayri bir yerde tuttugum bir insan John Mayer. 2006’da cikan ‘Continuum’ albumuyle kariyerinin zirvesine ulasmisti kanimca. John Mayer diskografisinin ulastigi en son noktaydi Continuum. O zamandan bu yana, 2007’de ‘The Bucket List’ filminin soundtrackinde yer alan ‘Say’ ve 2008‘de piyasaya cikan ‘Where The Light Is’ adli live album disinda yeni bi calismasi olmadi. 2009 basinda artik heralde bi album gelir diye beklemeye basladim sahsen cunku en nihayetinde 3 sene oldu en son albumden bu yana ve artik insanlar yeni birseyler beklemeye basladi Mayer’den.

Yeni album ‘Battle Studies’den ilk single ‘Who Says’ gecen haftalarda piyasaya cikti. Ben sarkiyi dinledigimde cok begenmedim acikcasi ama tek bir sarkidan da umitsizlige kapilmak istemedim. Fakat ister istemez albumun daha mtv marketine yonelik, daha pop soundlu bir album olacagina da inanmaya basladim. Bunu kotu anlamda elestiri yapmak icin soylemiyorum, sadece bir gozlem olarak yazmak istedim cunku albumun tamamini dinledigimde hakli oldugumu gordum.

2 gun once albumu indirip ilk kez dinledikten sonra kendi kendime ‘cok guzel album olmus ama Continuum’u ilk dinledigimdeki gibi carpilmadim’ diye dusundum. Hani bi laf vardir ya bi olay karsisinda insanin verdigi ilk tepki her zaman gercek hislerini en iyi yansitan tepkidir diye, sanirim bu da oyle bisey oldu. Albumu dinledikce daha da seviyorum daha da isiniyorum evet, ama yine de ilk kez dinledikten sonra verdigim tepkiyi hala hissediyorum. Belki John Mayer’dan cok fazla sey bekledigim(iz) icin, belki de Continuum gercekten her zaman yapilamayacak kadar ust duzey bir album oldugu icindir bilemem...

Lafi cok uzatmak istemiyorum ama ilk birkac dinleyiste sahsen benim en cok dikkatimi ceken sarkilar ‘Heartbreak Warfare’, 'Assassin’ (bence albumun en iyi sarkisi ve Continuum albumune yakisacak kadar nefis bir calisma) ve ‘Edge of Desire’ oldu. Albumun geri kalan kisminda da cok guzel sarkilar var ‘Half of My Heart’, ‘Perfectly Lonely’, ‘War Of My Life’ gibi.. Daha pop soundlu sarkilar olmakla beraber yine John Mayer’in o sevdigimiz gitar melodileri ve blues lick’leri aralara serpistirildigi icin cok keyifli dinliyor insan.

Kesinlikle en iyi John Mayer albumu degil, ancak yine de 3 sene aradan sonra yeni bir JM albumunu dinliyor olmanin keyfi cok buyuk :)

8.5/10

PS: Bu arada Mayer'in Michael Jackson memorial toreninde enstrumantal olarak caldigi 'Human Nature' coverini da burda soylemeden gecmek istemiyorum. Tek kelimeyle muhtesemdi!

Allah’in izniyle Transatlantic

2009-11-14T20:49:00.004-08:00

Neal Morse’u bilenler biliyordur ne kadar dinine bagli bi Hiristiyan oldugunu. Mike Portnoy’un da dedigi gibi “bunda hic kotu bisey yok; eger Neal, Tanri ondan muzik yapmasini istedigi zaman yapiyosa oyle olsun”.

2003‘den beri sesi cikmayan, ‘heralde artik yeni bi proje yapmayacaklar’ diye umidi tamamen kestigim Transatlantic bu sene Neal Morse’un Tanri’dan aldigi izinle olsa gerek tekrar toplandi. Once internet sitelerinde okudum cok inanmadim ama daha sonra Mike Portnoy bi roportajinda durumu dogrulayinca heyecan dorukta beklemeye basladim. Ekim ayinda album cikar cikmaz indirdim ve nerdeyse ‘6 sene beklemeye degmis ulan’ diyecek kadar begendim albumu. Tabi ki Neal Morse kalitesinde bi adamdan her daim duzgun isler bekliyor insan o yuzden arayi 6 sene tutmasa da olur bence.

Albumun stabdard versiyonu disinda bir de cover sarkilarin oldugu 2 disk versiyonu var. Ne yalan soyliyim ben Transatlantic sarkilarinin oldugu ilk diske verdim tum dikkatimi o yuzden 2. disk hakkinda cok bi fikrim yok.

Diyecek cok fazla birsey yok, yine Transatlantic, yine kokune kadar progresif ve yine muthis melodik. Ayrica Dream Theater’in son yillardaki albumlerinde back vokalleri iyice fazlalasan ve son albumde bazi sarkilarin uzunca bolumlerinde solo vokal yapmaya kadar isi goturen Mike Portnoy, Transatlantic’in son albumu Whirlwind’de de fazlaca vokal yapmis. Ha bana sorarsaniz Mike Portnoy vokal hic yapmamali mumkunse, ama madem durum boyle, en azindan alismaya calismak lazim :)

8.5/10

Dream Theater - Black Clouds & Silver Linings

2009-11-06T11:59:00.006-08:00

Uzun zaman oldu biseyler yazmayali buraya.. Gecistirmelik seyler yazmak istemiyorum ve oturup uzun uzun dusunerek yazacak zaman da olmadi heralde..

Bu yil Dream Theater'in album cikarma yili. Ozellikle 1999'daki Metropolis Part 2: Scenes From a Memory albumunden bu yana artik bi gelenek oldu bu: Album yap, turneye cik, live DVD cikar sonra tekrar studyoya album yapmaya git. Bunu iyi ya da kotu bisey olarak soylemiyorum, sadece Dream Theater gibi kaliplarin disinda, farkli, 'progresif' adi altinda muzik yapmak icin yola cikan bi grubun seneler sonunda nasil formulize hale geldigini gosteren belirtilerden biri oldugu icin soyluyorum.

Bir onceki album Systematic Chaos'u 2007'nin en iyi albumu olarak koymustum listeme. Ama orda da soylemistim cok objektif olmadigimi. Ve de belki o yil daha begendigim bi album olmadigi icin 1. siraya koymakta cok da zarar gormedim. Ama su anda geriye donup, bu sene cikan Black Clouds & Silver Linings albumu de dahil olmak uzere butun Dream Theater diskografisine baktigim zaman hic tereddut etmeden Systematic Chaos icin en kotu DT albumu diyebilirim. Albumde In The Presence Of Enemies ikilemesi disinda tek bir ise yarar parca yoktu. ITPOE gercekten mukemmel bir calismaydi bence, hatta ben sanirim tum albumu o ikilemeyle ozdeslestirdigim icin 1. siraya koydum. Ancak tarafsiz olarak bakarsak albumun gerisi tamamen cope atilasi cinsten.

Boyle karisik, ikilem icinde hissiyatlarla bekledim yeni albumu... Dream Theater'in 2000'lerin basindan bu yana girdigi bu yeni yolda artik cok da asiri yuksek tutmuyorum beklentilerimi ama yine de insan umit etmeden yapamiyor 'acaba bi Images & Words kalitesi olur mu' diye. Yeni albumun adinda da '&' isareti olunca biraz umitlendim tabi :)

Dream Theater'in resmi biyografisi 'Lifting Shadows'un yazari Rich Wilson, yeni album icin 'Dream Theater's most balanced album in a decade' diye bir yorum yapmis Metal Hammer dergisinde. Bence de bu albumu tek cumleyle tanimlamak gerekse daha iyi bir cumle dusunemiyorum. Album kesinlikle ust duzey kaliteli bir DT albumu degil, ama asla bir Systematic Chaos ya da Octavarium kadar hayal kirikligi da degil. 'Balanced' demesini de cok sevdim cunku yeni albumde Systematic Chaos ya da Octavarium'daki gibi uzun 'progressive metal' sarkilarin yaninda U2'dan Muse'dan carpma, Dream Theater'in ozuyle alakasi olmayan sarkilar yok. Daha dengeli bir muzik var ve sanki bir nebze de olsa oze donus var.

Sarkilari tek tek uzunca yorumlamak istemiyorum ama yine de birkac cumle bisey soylemeden gecemiycem:

A Nightmare to Remember, gotik metal havasinda enteresan bi sarki olmus. Sarkinin ortasindaki yavasladigi bolum sanki 1994 senesinin DT'sinden cikip gelmis bi anda; mukemmel sozler, nefis bir muzik.. Daha sonra sarki tekrar eski 'enteresan' sekline geri donuyor...

A Rite of Passage, DT'nin Train of Thought albumunden bu yana her albume koydugu 'klip cekilmesi allahin emri olan hit single' sarkilarinin bir yenisi. Systematic Chaos albumundeki Constant Motion foyaskosundan sonra illa ki iyi geliyor kulaga ama yine de nerden baksak Dream Theater gibi degil...

Wither, Mike Portnoy'un roportajinda dedigine gore tamamen John Petrucci'ye ait bir sarki. Bence cok guzel bir metal ballad havasinda. Sozler albumun gerisine gore daha ust duzey geldi bana ve sarkinin solosu Petrucci'den uzun zamandir duyamadigim guzellikte melodik bi solo..

The Shattered Fortress, Portnoy'un alkolle mucadelesindeki '12 steps of recovery' sarkilarinin sonuncusu (nihayet!!!). O kadar bayginlik gelmisti ki bana bu 12 steps sarkilarindan, resmen ustume rahatlik geldi bi sonraki albumde boyle bi konsept olmayacagini bildigim icin.. sarki da yeni bi sarkidan ziyade DT'nin konserlerde calmasina aliskin oldugumuz kolajlara benziyo.

The Best of Times, Mike Portnoy'un album kayitlari sirasinda kansere kaybettigi babasina ithafen yapilmis cok guzel ve duygusal bi sarki. Sarkinin sonunda oyle bir solo var ki Petrucci adeta Scenes From a Memory'den bu yana yazdigi sacma sapan sololari kompanse etmek istemis! Sarkiyi ben cok begendim ancak sozleri cok basit buldum..

Count of Tuscany, sanirim bu albumde en cok 1990'larin DT soundunu animsatan sarki. sarkinin girisindeki akor da zaten Images&Words albumunden Another Day'in baslangicindaki akorun aynisi. Sozler yine cok kotu ama sarki bence nefis olmus...

Sarkilarla ilgili tek tek yazarken de dedigim gibi DT'nin soz yazma kalitesi giderek kotulesiyor her albumde.. Bi Awake albumundeki sozlere bakiyorum, o karanlik, derin, insani resmen dusunmeye iten sozleri yazan insanlarla bu insanlarin ayni olduguna inanamiyorum. Hele hele albumun ilk sarkisi A Nightmare to Remember'in ilk dizesi 'a nightmare to remember, i'll never be the same' diye girdigi anda 'noluyor ulan sarki sozlerini backstreet boys'a mi yazdirmaya basladi bu adamlar' demeden duramadim kendi kendime...

Albume not vermek istemiyorum cunku yine objektif olamiycam ama yazinin geneline bakinca nispeten objektif olabilmisim gibi hissettim, umarim gercekten oyledir..

Ne olursa olsun, 2011'deki albumu yine de herseye ragmen heyecanla bekliyorum!

Line 6 POD X3 Live

2009-05-13T15:40:00.004-07:00

Bi onceki yazida bahsettigim gibi gitarla beraber 'nasi olsa giren girdi, bari tam girsin' zihniyeti cercevesinde bir de iyi bi prosesor aliyim dedim. 5-6 ay once Boss GT-10 almistim eski gitarimi satmadan once. Ses kalitesinden de cok memnun kalmistim aslinda. Ama gitarimi satinca prosesoru de elimde tutmak manasiz geldi ve onu da sattim. Gecen hafta yeni gitarimi aldiktan sonra da aslinda kafamda yine GT-10 (ya da bir ust versiyonu ciktiysa o) almak vardi. Ama hem internette okudugum review'lar hem de konustugum insanlardan duyduklarim sonucunda fikrimi degistirdim ve Line 6 almaya karar verdim. X3 live icin 'floor processors' kategorisinin en iyisi dediler, ben de heralde bi bildikleri vardir diyerek ondan yana karar verdim.

Henuz alali cok uzun zaman gecmedi o nedenle cok asiri detayli bilgim yok hala kesfetme asamasindayim. Ama su ana kadarki tecrubelerimden soyleyebilirim ki ses kalitesi GT-10'den daha iyi. Bunda elbette su an kullandigim gitarin GT-10'le kullandigim gitardan cok daha iyi olmasinin da buyuk payi vardir ama yine de ozellikle distortion tonlarinin daha verimli oldugunu dusunuyorum.

Line 6'le ilgili su ana kadar kesfettigim en muhtesem sey ise internet sitesi uzerinden buldugum paylasim sayfalari oldu. Internete girip produck registration islemini tamamladiktan sonra (tabi bilgisayara gerekli yazilimi da indirip install etmek gerek) dunyanin her yerinde Line 6 kullanan insanlarin kendi yarattiklari tonlari upload edip paylasabildigi bir site yapmislar. O kadar guzel bisey ki her cesit tonu hazir olarak bulmak mumkun.. Tek yapmak gereken sey tonu bilgisayara indirip USB kablosuyla prosesore yuklemek... Bu kadar genis kapsamli bi paylasim ortami olunca da bulunacak tonlarin haddi hesabi yok tabi. Artik insanlar sadece 'heavy metal', 'hard rock' falan seklinde degil de spesifik olarak 'John Petrucci', 'Joe Satriani', 'Steve Vai' gibi gitaristlerin kullandigi tonlari simule edip yukluyorlar.. Bu da saatlerce prosesor basinda oturup guzel ton yakalamakla ugrasma derdinden kurtariyo insani! Buradan ne demek istedigimi daha net gorursunuz: http://line6.com/customtone/

Yeni aldigim gitarin Piezo manyetiginin olmasinin elbette payi cok fazladir ama yine de Line 6'in akustik ve clean tonlarinin dogalligi gercekten muthis... Hatta Piezo sayesinde nerdeyse dogal akustik gitar soundu yakalayabiliyorum...

Son olarak da Line 6'in Mac destegi konusunda cok memnun kaldigimi soylemek istiyorum. Daha once GT-10 kullanirken cok kapsamli bi software mevcut degildi. (En azindan Mac'ler icin, belki PC'lerde durum farklidir). Ama Line 6'in Mac yazilimi cok guzel ve kapsamli bi yazilim ve ihtiyacim olan hersey var.

Her ne kadar yillarca hep Boss distortion'lari Metal Zone'lari kullanip bunlarin buyuk hayrani olmus olsam da galiba artik Line 6 fanatizmine dogru yonlenebilirim..

Yeni gitar aldim ben

2009-05-13T14:26:00.005-07:00

Asagi yukari 12 senedir gitar caliyorum ama hayatimda bi kere olsun ust kalite bi gitarim olmamisti. Hatta yanlis hatirlamiyosam bi gitara 500-600 dolardan fazla para vermedim hic. Son aylarda aklimda hep iyi bi gitar alma fikri vardi ve inceden inceye arastirmaya basladim. Aslinda arastirma derken de yalan dolan bi arastirma cunku zaten ne almak istedigim cok belli, ama ben diger seceneklere de bakiyim da hic olmazsa sonradan "arastirmadan aldim" demem.

Buyuk bir John Petrucci hayrani olarak lise yillarindan beri hep bi Ibanez JPM almak istemistim. Ama hem cok pahali oldugu icin (ve o donemlerde calisip para kazanan bi karakter olmadigim icin) hem de kendimi o kadar ust duzey bi gitar alacak kadar iyi gormedigim icin hep erteledim bu istegimi. Derken John Petrucci, Ibanez marka gitar kullanmayi birakti ve Music Man'le anlasti. Ben de aslinda bu yalandan arastirmami yaparken aklimda hep -eger hala bulabilirsem- Ibanez JPM almak vardi. Ancak uretimden kalkmis bi gitari ebay vs gibi yerlerde aramak ve de ikinci el bi gitara binlerce dolar vermeye nedense icim elvermedi. Sonuc olarak ben de Petrucci'nin su anda kullanmakta oldugu Music Man Petrucci modeline bakmaya basladim.

Long & McQuade'e gidip gitari denedikten sonra da zaten kafamda vermis oldugum karari kendi kendime dogrulamis oldum:) Daha once de dedigim gibi hayatimda bi gitara 600 dolardan fazla vermemis olan ben, Music Man Petrucci BFR'i bir kere caldiktan sonra "ne kadar olursa vericem ulan" dedim.. Acikcasi arada bu kadar buyuk fark oldugunu daha onceden bilseydim bu masrafi daha onceden de yapmaya karar verirdim..

Ben aslinda Bahama Blue Burst renk almayi istemistim ama Long & McQuade'de sadece Walnut Burst rengi vardi. (O yuzden 2 tane fotoraf koydum biri su anda bende olan gitar, digeri de heyecanla bekledigim gitar) O yuzden benim istedigim rengi siparis verdiler. Tam da bu noktada is tuhaflasti: Adam dedi ki 'siparis uzerine 4-5 ay, hatta daha fazla bekleme suresi olabilir ona gore'. Orda baya bi hayal kirikligina ugradim tabi, gaza gelmisim, gidip parasi neyse verip gitari alip evime goturmek istiyorum. 'Neyse artik napalim bekleriz' dedim adama. Tam o sirada adam sozumu kesti ve dedi ki: 'Ama istersen ben su an elimizde ayni modelin bu rengi var, bunu veriyim sana, sen gitarsiz kalma. Senin gitar gelince de degistiririz'. Inanamadim tabi bu teklife, adama tekrar tekrar sordum 'nasil yani simdi sen bana sifir gitar veriosun, ben bunu en az 4-5 ay kullanicam kendi gitarim gelene kadar. Sonra kendiminki gelince de bu kullanilmis olan gitari sen geri alicaksin ve bana sifir bi gitar daha vericeksin ha?'. Adam da tekrar tekrar 'evet aynen oyle' dedi. Ben Turk oldugum icin tabi bu tur seylerin arkasinda hep bi bok ariyorum ama Kanada'da oldugumu hatirlayinca da heralde dogrudur dedim icim rahat rahat aldim geldim gitari. Her ne kadar icim rahat desem de neticede supheci Turk zihniyetim devam etmekte ve kendi gitarim gelip de onu bunla degistirene kadar icim rahat etmeyecek.

Gitara gelince; cok fazla bisey yazmak istemiyorum cunku kelimelerle ifade etmek zor. iscilik muhtesem, tonlar mukemmel, ozellikle Piezo Pickup cok cok muhtesem clean ve akustik tonlar veriyor. Eger olur da bu yaziyi bi gun gitar almayi dusunen biri okursa mutlaka gitsin bi denesin bu gitari..

Tabi oyle gitari mal gibi alip calcak halim yok, batti balik yan gider diyerekten baya da guzel bi prosesor aldim yaninda. Onu da ayrica yazmak istiyorum boyle ikisini karistirmak istemedim ayni yazida:)

Gitara kac para verdigim de merak konusu olmustur heralde bu kadar bahsettikten sonra ama o konuda sessizligimi korumak istiyorum cunku cok para verdim!

Aidiyet uzerine dusunmek

2009-04-19T18:03:00.003-07:00

Dun aksam sonunda oturup Darren Aronofsky'nin son filmi "The Wrestler"i izleyebildim. Filmi tek cumlede ozetlemek gerekirse heralde "yaslanan bir gurescinin hikayesi" demek makul olur. Ama sinemanin en guzel ozelliklerinden biri de her izleyen insanin ayni filmden baska cikarimlar yapmasi, ayni olaya baska bi acidan bakmasi.. Benim de bu filme dair kendimce en cok dusundugum sey filmdeki 'aidiyet' meselesi oldu. Ana karakter Randy "The Ram" Robinson'un yaslilikla gelen fiziksel sorunlardan oturu guresmeyi birakmak zorunda kalinca kendini uzun zamandir ihmal ettigi, nelerden hoslandigindan dair haberi olmayan kizina adamaya calismasi; yeni bir is bulup kendini o ise vermek istemesi fakat bu girisimlerinin hicbirinde basarili olamamasi ve en nihayetinden kendisinin sadece ringlere ait olduguna karar vermesine kadar giden hikayenin her kosesinde aidiyet sorunu var.. Hikaye o kadar guzel islenmis ki kimi zaman Randy'ye muthis bir empati kurup cok buyuk bir sevecenlikle bakiyor, ama diger yandan ailesiyle olan iliskilerini ve herseyi nasil berbat ettigini gordugunde de bi o kadar mesafeli durabiliyor. Acima duygusuyla gicik olma arasinda cok guzel bir gidis gelis var, ama kesinlikle keskin gidis gelisler degil. Film boyunca hep Randy'yi anlamaya calisiyor izleyici ve yaptigi en kotu hatalarda bile onun kotu bi insan olmadigini bilerek izliyor olanlari. Bu guzel hikaye orgusunun yaninda Mickey Rourke'un performansi da gercekten beni hayran birakti. Soz konusu Darren Aronofsky olunca zaten yonetmenlikten yana cok kotu bisey olmayacagini bilerek izliyor insan filmi.

Film yer yer bana Clint Eastwood'un "Million Dollar Baby"sini hatirlatti. Belki hikayenin islenisi ve genel olarak yonetmenin ana karaktere karsi durusu acisindan benzettim bilmiyorum ozellikle 80'lerde Rocky serisiyle baslayan ve "iyi adamin kotu adamlari tek tek dovmesi" seklinde suregelen filmlerden sonra Million Dollar Baby, bu janrin devrimi olmustu bence. Ayni sekilde The Wrestler da bu devrimin ne kadar guzel sonuclar dogurdugunun bi kaniti oldu...

Phoenix Effect ve Iskandinavya uzerine birkac soz

2009-04-06T22:02:00.004-07:00

Iskandinav rock muzigini son yillarda elimden geldigince yakindan takip etmeye basladim. Son yillar derken de yine en az bi 3-4 seneden bahsediyorum. Cok fazla power metal, gothic metal olayina gir(e)medim ama daha rock/metal ya da progressive metal turu gruplari bulmaya calisiyorum. Last fm'deki profilimden de belli oldugu gibi Poets of the Fall, bu yakin takibimin en verimli sonuclarindan biri oldu benim icin. Bunun disinda Finlandiya'dan Bleak (gecen hafta malesef dagildiklari haberini okusam da en azindan ilk albumlerine dayanarak grup olarak yaziyorum), Apulanta; Isvec'den ustat Opeth; Norvec'den Ark (malesef yine dagilan super yetenek bir progressive metal grubu), Conception, Circus Maximus ve daha yumusak rock/singer songwriter kivaminda Kings of Convenience, Thomas Dybdahl, Lene Marlin, Kari Rueslatten gibi adini su anda hatirlayamadigim daha bircok grup ureten bir cevher olarak goruyorum bu cografyayi. Bunu ilk soyleyen insan olmadigimin farkindayim ve tekerlegi yeniden icad etmeye calismiyorum ama yine de nacizane kendi fikrimi belirtmek istedim.

Gelelim Phoenix Effect'e:
2009 basindan bu yana cok basarili, diger butun gruplari birakip odakli bir sekilde sadece onu dinledigim bir album bulamadim. Kreator'un son albumu Hordes of Chaos'u baya begendim aslinda ama yine de 1-2 dinlemeden sonra cok fazla geri donme ihtiyaci hissetmedim.
Gecenlerde Poets of the Fall'un sitesinde dolanirken Phoenix Effect adli bir grubun albumunun reklamini gordum. Reklam dediysem web sitesine alinan banner turu bir reklam degil, bizzat Poets of the Fall'un 'News' bolumunde yapilan bir duyuru seklindeydi. Poets uyelerinin de yogun bir sekilde destegiyle cikan ve hatta bir sarkida Poets'den Captain'in e vokal yaptigi bir produksiyon. Hemen albumu indirdim ve ilk dinlemede senenin basindan beri bekledigim 'uzunca bir sure bu albumu donup donup dinlerim ben' hissiyatini yakaladim. Tur olarak sanirim 'rock' demek en makul tanim olacaktir. Poets of the Fall seven bir insanin Phoenix Effect sevecegine son derece eminim. Basyapit degil de soyle uzunca bir sure sikilmadan donup donup dinleyecek guzel, saglam rock soundu olan bir rock albumu dinlemek isteyenlere israrla tavsiye ediyorum...

2008'in en iyi 10 albumu

2008-12-16T23:01:00.015-08:00

1. Opeth - Watershed

Her sene yilin en iyi album listesini yaparken album sayisini 10'a dusurdukten sonra esas sikintili konu baslar: bu 10 albumu kendi icinde nasil siralamak lazim? Bu sene Opeth bu sorunu cozme konusunda epey yardimci bi album cikardi. Watershed'i hic dusunmeden 1. siraya koymustum bundan aylar once, bi yandan da 'acaba daha iyi bi album gelir mi yilin geri kalan kisminda?' diye dusunerek. Ama bence yila damgasini vuran bu albumun Opeth'in bu basyapiti oldu...

2. Metallica - Death Magnetic

Sadece bu yilin degil, 2003 yilinda cikan St. Anger'dan bu yana merakla beklenen album... Metallica'nin adi hatrina ve de albumun gercekten cok saglam bir album olmasi sebebiyle de 1. siraya koymak belki de dogru olandi ama kotu tesaduf ki Watershed'le ayni yilda cikti album:) St. Anger fiyaskosu sonrasi nasil bir album gelecegini biraz tereddutle ve biraz da beklentileri alcak tutarak bekleyen benim gibi yuzlerce Metallica hayrani da heralde ayakta alkislamistir diye tahmin ediyorum...

3. Disturbed - Indestructible

Bu senenin en heyecanla bekledigim albumlerinden biriydi bu. Soz konusu Disturbed olunca beklentiler hep yuksek oluyor ve de hep bi onceki albumden daha dolu dolu daha da sert tonlar duymayi bekliyor insan. Ve neyse ki de hakli cikiyor her seferinde. Indestructible gercekten de Disturbed'un diskografisinde bence en yuksek noktaya ciktigi album oldu. Ilk 3 album genel olarak sunu eklemek isterim ki eger siralama yapma kaygisi olmasa 3unu de ayni yere koyardim ve senenin diger albumlerinden biraz ayri bi yerde dururlardi.

4. Trapt - Only Through The Pain...

Bu yil resmen geriye sayarak bekledigim albumlerinden biri daha. Trapt daha onceki albumleriyle zaten hayrani oldugum ve yakindan takip etmeye basladigim bi gruptu. Sene icinde album ciktiktan sonra da burada yazmistim, ozellikle bir onceki albumleri 'Someone In Control' sonrasinda bir sendrom yasarlar mi acaba diye dusunmustum ama karsima gercekten en az bir onceki kadar, hatta kimi yerlerde daha bile basarili sayilabilecek bir album cikti.. bakalim bundan sonrasi nasil olacak...

5. Daylight Dies - Lost To The Living

Bu seneye kadar adini hic duymadigim halde yilin en iyileri listesine aldigim ilk grup oldu bu. Sanirim gothic/death metal olarak siniflandirilabilir yaptiklari muzik. muthis melodiler ve gercekten cok basariyla yaratilmis bi karanlik atmosfer var muziklerinde..

6. Poets Of The Fall - Revolution Roulette

Yilin belki de en buyuk hayal kirikliklarindan biri oldu Poets Of The Fall benim icin. Her ne kadar hayal kirikligi desem de 6. siraya koydugumun farkindayim ama last.fm'de su ana kadar en cok dinledigim 2. grup olan, her albumunu ayri bi basyapit olarak gordugum ve her sarkisini ayrica sevdigim bi gruptan soz ediyoruz burada. dolayisiyla beklentilerimin yuksekligini tarif etmeme imkan yok. daha albumu dinlemeden kendimi hazirlamistim 'yilin en guzel albumu geliyor' diye. belki bu kadar yuksek beklentilere kapilmanin etkisiyle belki de gercekten albumun 'Carnival Of Rust' ya da 'Signs Of Life'a kiyasla epeyce sonuk kalmasindan oturu beni cok cok buyuk bi hayal kirikligina ugratti. Fakat diger yandan en azindan last.fm'e uye oldugum 2006 yilindan bu yana sayisal verilerle kesin olarak soyleyebildigim bir sey var ki ben bu grubu cok fazla sevmisim. e insan bi grubu bu kadar cok sevince de artik cikan album ne kadar beklentilerin altinda kalsa da kanaat notundan geciriyor:)

7. Before The Dawn - Soundscape Of Silence

'Daylight Dies' ile beraber bu seneki listeme koydugum 2 yeni gruptan biri bu. yeni demekle de benim bu sene ilk kez duydugum bi grup olmasindan bahsediyorum tabi. genelde daha once hic bilmedigi bi grubu dinlerken insan ya cok fazla dikkatini vermeden dinliyor ya da bazen benim gibi dik kafali olan insanlar on yargiyla yaklasabiliyor. ama ben bu grubu ilk dinledigim zamanda dikkatim tamamen baska bir tarafta olmasina ragmen muzik cok hosuma gitti ve gercek anlamda kendimi vererek albumu tekrar en bastan dinledim. benim icin yilin en guzel kazanclarindan biri oldu bu grubu tanimak:)

8. Children Of Bodom - Blooddrunk

Bu album hakkinda cok da yazacak bisey bulamiyorum acikcasi. Cok buyuk bi Children Of Bodom hayrani da degilim normalde. Ancak albumun soundu cok hosuma gitti, sarkilar cok guzel ve melodik, riff'ler cok saglam dolu dolu bir album olmus bence. o yuzden de listeye girmeye hak ettigini dusundum...

9. 3 Doors Down - 3 Doors Down

Insanin hic beklemedigi bi anda gelen guzel bi habere sevinmesi gibi oldu bu album benim icin. Acikcasi 'A Better Life' albumunden bu yana boyle bir grubun varligini bile unutmustum ve neredeyse hic dinlememistim. Bu sene yeni album cikardiklarini da tesadufen internette okudum ve merak edip dinliyim dedim. insan beklentilerini yuksek tutunca nasil hayal kirikligina ugruyosa beklentileri alcak tutunca da bir o kadar surprizlerle karsilasabiliyor sanirim. evet farkindayim, yaptigim listenin geneline bakilinca biraz zayif halka gibi dursa da 3 Doors Down'u listeye koymaktan cekinmedim cunku yaptiklari tarzin icinde gercekten kaliteli bi album ortaya ciktigini dusunuyorum.

10. City And Colour - Bring Me Your Love

Yilin diger bir 'Poets Of The Fall' vakasi oldu benim icin... Bu albumden once cikan ilk ve tek studyo albumu 'Sometimes' ile last.fm'de en cok dinlenenler listemde 10. sirada yer alan Dallas Green mucizesi City And Colour, bu albumle ayni sirada kalmaya devam etti malesef. belki yine yuksek beklenti-hayal kirikligi ikilisinin azizligi olabilir ama yine de daha iyisi olabilirdi ve cok da net olmaliydi diyorum ben. yine de listeye 10. sirada da olsa koymami engellemedi.

Genel olarak muzikal anlamda benim cok basarili buldugum bi yil oldu 2008. Hem cok iyi albumler cikti, hem de sevdigim bir cok grubun album cikarma senesi oldu bu sene. 2009 icin su an ne beklemek gerekiyor hicbir fikrim yok, kimler album cikaracak onu bile cok iyi bilmiyorum su anda ama umarim daha da dolu bir yil olur gelecek yil...

Dream Theater - Chaos In Motion

2008-10-05T17:56:00.003-07:00

Dream Theater'in uzun zamandir heyecanla bekledigim yeni DVD'si "Chaos In Motion" sonunda cikti. Alisildigi uzere 1 DVD tamamen canli performanslardan, digeri de sahne arkasi goruntulerden olusan bir set olmus.

Benim icin DVD'yi en ozel yapan sey ise Vancouver'da bizzat canli olarak izleyip buraya da yazmis oldugum Progressive Nation 2008 turnesindeki konserden 2 sarkinin bulunmasi. Hatta daha da guzel bir tesaduf; bu iki sarkinin, benim konserde dijital kamerayla kaydedip youtube'a, buraya ve last.fm'e koydugum "Forsaken" ve "Ministry of Lost Souls" sarkilarinin ta kendisi olmasi! Bu tur ufak ve sacma detaylar, insanin senelerdir dinleyip buyuk hayranlik duydugu bi gruba dair olunca cok mutlu ediyor:)

DVD'nin track list'ine yazalim tam olsun:

Disc One:

"Around The World In 180 Minutes" Live Concert Footage
Intro / Also Sprach Zarathustra
Constant Motion
Panic Attack
Blind Faith
Surrounded
The Dark Eternal Night
Keyboard Solo
Lines In The Sand
Scarred
Forsaken
The Ministry Of Lost Souls
Take The Time
In The Presence Of Enemies
Schmedley Wilcox:
Trial Of Tears
Finally Free
Learning To Live
In The Name Of God
Octavarium

Disc Two:
"Behind The Chaos On The Road" Documentary
Promo Videos:
Constant Motion
Forsaken, Forsaken (In Studio)
The Dark Eternal Night (In Studio)
Live Screen Projection Films:
The Dark Eternal Night (N.A.D.S)
The Ministry Of Lost Souls
In The Presence Of Enemies Pt. 2
"Mike Portnoy Stage Tour"
"Mike Portnoy Backstage Tour"
Photo Gallery

Forgetting Sarah Marshall

2008-08-01T18:06:00.003-07:00

Birkac ay once indirdim bu filmi ama bir turlu zaman bulup izleyemedim. En sonunda dun gece bir gazla oturup izledim.

Filmin fragmanini televizyonda gormustum ilk ve hemen adini aklimda tuttum bunu indirmeliyim diyerek. Iki sebebi vardi indirmek istememin: birincisi cok sevdigim 'How I Met Your Mother' dizisinde 'Marshall' roluyle diziyi goturen iki oyuncudan biri olan Jason Segel'in basrolde olmasi; ikincisi de fragmanda gordugum Jason Segel'in kardesiyle internette goruntulu konusma sahnesinde cok guldum.

Insanin hayatini degistiren, yeni bir bakis katan ya da sanatsal olarak devrim yaratan bi film degil, olmasini da ne bekliyoruz, ne de istiyoruz zaten. Uzun soluklu iliskiler, sadakat ve aldatmak uzerine cok tatli bi romantik komedi diyelim. Dizide oyunculugunu cok sevdigim Jason Segel, bu filmde de benzer bir karakteri canandiriyor o nedenle cok tanidik bildik geldi bana. Delikanlimizin kalbini kiran Sarah Marshall rolunde Kristen Bell isimli hos bir sarisin oynamasina ragmen film boyunca gozler Mila Kunis ustune odaklaniyor! muptelasi oldugum Family Guy'da Meg Griffin karakterini seslendiren ve That 70s Show'da da oyuncu olarak izledigimiz Kunis bu filmde destanlar yaziyor guzelligiyle.. tabi artik cocuk da degil That 70s Show'daki gibi. o yuzden hic degilse bile Kunis'i gormek icin soyle bi bakilmasini tavsiye ediyorum filme..

That was when I ruled the world...

2008-07-30T23:33:00.002-07:00

Bazi sarkilar vardir hani insan dinlerken yuzlerce hissi ayni anda yasar, tam da tanimlayamaz ne oldugunu; aynen boyle bi sarki oldu benim icin Coldplay'in 'Viva La Vida' sarkisi...

Hicbir zaman oyle koyu bir Coldplay fani olmadim. uzaktan, her albumde bir-iki sarkisini dinlemis ve takdir etmisimdir. 2008'de cikan Viva La Vida or Death And All His Friends de muhtemeln oyle bir album olacak benim icin. Oyle ki albumun ciktigindan dahi gec haberim oldu, albumu indirdim ama dinlemedim bir sure. Gecen aksam otururken aklima geldi ve hemen acip dinlemeye basladim. Last fm'den baktim hemen son 1 haftadir en cok dinlenen sarkisi neymis Coldplay'in diye. Viva La Vida'yi gorunce de ilk onu actim. sanirim o zamandan bu zamana da ayni sarkiyi dinlemekteyim. isyerinde saatlerce ayni sarkiyi dinleyerek calistim, eve geldim hala dinliyorum. nedir bu sarkiyi bu kadar ozel kilan benim icin ben de bulamadim henuz.. sadece her dinleyiste kollarimi acip, gozlerimi kapayip, basimi gokyuzune kaldirip yagmurun altinda durmak istedigimi hissediyorum. Yaylilarin mukemmel uyumu mudur, sozlerin guzelligi midir bilemiyorum ama cok etkiledi sarki beni...

Only Through The Pain...

2008-07-27T17:30:00.005-07:00

Trapt'in uzun zamandir buyuk heyecanla bekledigim yeni albumu Only Through The Pain resmi olarak henuz cikmasa da grubun resmi web sitesi www.trapt.com adresinde online olarak dinlenebiliyor. hayirsever bazi arkadaslar da sarkilari dinlerken kaydederek album seklinde internete koymuslar sagolsunlar. kalite gayet duzgun oldugu icin tum albumu agiz tadiyla bastan sona dinleyebildim, hem de defalarca.

bir onceki album olan Someone in Control'u cok sevmis biri olarak bu albumden hem beklentilerim epeyce yuksekti hem de boyle her grubun cok guzel bi album cikardiktan sonra biraz daha vasat album cikarmasi durumundan oturu tedirginlik de vardi. neyse ki yuksek beklenti kismini hakli cikaran bir album dinledim..

Trapt'i sevenler zaten biliyordur gurubun cok belli bir soundu var ve her albumde bunu koruyorlar. bu albumde de ayni seyi soylemek mumkun olmakla beraber Black Rose gibi dinlerken hem kendine hayran birakan hem de grubun normal soundundan hafif farkli duran bir iki sarki olmasi cok hos bir tat yaratmis.

bir onceki entry'de zaten ilk single olan Who's Going Home With You Tonight?'in linkini koymustum. Onunla ilgili ek bisey soylemeye gerek duymuyorum sarki gercekten cok guzel.. Onun disinda benim sahsen ilk gozume carpan sarkilar az once bahsettigim Black Rose ve Only One In Color oldu. Ozellikle Only One In Color sarkisi dinlenilsin, begenilsin sevilsin isterim yurekten.

Bunun disinda Contagious, Wasteland gibi cok standart Trapt sarkilari da mevcut albumde. Wherever She Goes ve Ready When You Are'e de dikkat demek istiyorum!!

Track list:

1. Wasteland
2. Who's Going Home with You Tonight
3. Contagious
4. Black Rose
5. Ready When You Are
6. Forget About the Rain
7. Cover Up
8. Only One in Color
9. Wherever She Goes
10. Curiosity Kills
11. Last Tear

Last.fm Beta

2008-06-10T18:54:00.004-07:00

Uzun bir beklemeden sonra bagimlisi oldugum Last.fm, yeni sitesini subscriber kullanicilarla paylasmaya karar verdi!
Heyecanla hemen beta.last.fm adresinden girip yeni sitenin neye benzeyecegine baktim ve cok cok mutlu oldum. oncelikle sitenin Safari ve Firefox icin optimized yapilmasi beni cok mutlu etti. bunu sadece surekli Safari kullanan biri oldugum icin degil, ayni zamanda boyle buyuk sitelerin de artik internet explorer'dan kopmasina sevindigim icin soyluyorum.

Sitenin yeni tasarimi son derece sade ve bi o kadar da guzel olmus. kullananlarin buldugu bug'lari da Last.fm'e rapor edebilmesi icin bir bolum koymuslar. ben pek ilgilenmedim o kisimla nasil olsa dunyanin dort bir yaninda kendini gece gunduz bu ise veren bilgisayar delileri vardir diye dusundugum icin. site halen tam kapasite calismiyor, bazi bolumleri hala yapim asamasinda ama su ana kadar gordugum kismiyla bile artik tamamen beta siteyi kullanmaya basladigimi soyleyebilirim. ara yuzleri falan hep apple'in tasarimlari gibi yapmislar o yuzden kullanimi da gayet basit. recommendations kismi da artik daha efektif gibi gorundu bana..

bikac screenshot koyalim bir fikir versin:

Dream Theater @ Progressive Nation 2008

2008-05-07T19:44:00.008-07:00

Turkiye'de 2 defa canli izleme sansini buldugum, hayatimin grubu diye hic dusunmeden soyleyebilecegim Dream Theater'i dun gece dunyanin diger ucunda Vancouver'da canli izlemek de varmis...

Her ne kadar daha once canli izlemis olsam da Dream Theater bu, her seferinde ayni heyecani yaratiyo bende. bir de bu sefer farkli bir ulkede, farkli bir izleyici kulturu icinde bulunacak olmanin heyecani ve meraki da vardi. Turkiye'deki konserlerde gordugumuz tarzda "asiriliklarin" olup olmayacagini, izleyicinin sarkilara katilimini ve de en onemlisi kapali bir mekanda olacagi icin Turkiye'de Bostanci Gosteri Merkezi'ndeki ilk konsere kiyasla nasil bir ortam olacagini merak ederek gittim. kafamda kendimce bekledigim ve tabi olmasini da diledigim seyler vardi ve cogu da oyle oldu. tipki Turkiye'deki fanlar gibi burada da insanlarin Dream Theater icin nasil tutukulu olduklari ve fakat bir o kadar da ayarli hareket edebilmeyi bildikleri cok acik bi gercekti. konsere katilim hem sayisal olarak cok fazlaydi hem de insanlarin konser sirasinda sarkilara eslik etmeleri, sahnedeki grupla interaktif sekilde hareket etmeleri superdi. bunun yaninda benim gibi kapali, dar ve havasiz alanlardan cok haz etmeyen bi insan icin her zaman zor olan kapali mekan konserlerinden biri olmadi. cunku bilet sayisi gayet makul ve mantikli olculerde sinirlandirilmis, aralarda insanlarin gelip gecebilecegi yurunecek alanlar mevcuttu...

Progressive Nation 2008 bunyesinde Between the Buried and Me, Three, Opeth ve Dream Theater sahneye cikti. ses duzeni Dream Theater'a kadar baya vasatti diyebilirim. belki ben upper balcony kisminda izledigim icin sesin cok da iyi gelmedigi bi yerdeydim bilemiyorum ama Dream Theater sahneye ciktiginda kesinlikle hissedilir bir duzelme oldu seste. ustunden cok zaman gectigi icin cok net bi kiyaslama yapamiycam ama aklimda kaldigi kadariyla Bostanci'daki konserde de Parkorman'daki 2. konserde de ses duzeni bundan daha iyiydi, ya da kesinlikle daha kotu degildi. Cok fazla sevmeme ama bununla beraber cok da buyuk fanlari olmama ragmen Opeth'in canli performansi cok cok guzeldi. az once de dedigim gibi belki ses duzeni daha iyi olsa daha da guzel olabilirdi ama grubun sahnedeki performansi ve durusu cok iyiydi... Dream Theater Constant Motion'la sahneye ciktigindaysa butun salon cigliklardan ve alkislardan yikildi. DT'nin performansi hakkinda herhangi bisey soylemeye gerek duymuyorum bile.. LaBrie nasil bir ayar cekti kendine bilmiyorum ama canli performanslardaki yetersizlik sorununu astigi cok acik bi gercek! Petrucci ve Portnoy yine her zamanki gibi seyirciyi atesleyen iki kilit isim oldu. Portnoy surekli bagetleriyle yaptigi maymunluklar ve seyirciyle olan iletisimi, Petrucci de hic iletisime gerek kalmadan gitar calisiyla, notasi notasina sektirmeden albumde neyse aynen caldigi sololariyla gaza getirmeye yetti. bu arada kucuk bi detay da vermek istiyorum, Turkiye'de hepimizin ortak ozelligi olan bisey var ki insanlarin basarilarini ya da yaptiklari olaganust isleri kufur ederek ovmeyi severiz (ornek: "vay o... cocugu nasil guzel caliyor gitari" gibi). dun farkettim ki bu sadece bize ozgu bisey degil, Kanada'lilar da bizim kadar asiriya kacmasa da bu tur seyler yapiyorlarmis :)

Bunun disinda LaBrie'nin konsere sirtinda kendi adi yazili Vancouver Canucks formasiyla cikacagina dair efsaneler yalan oldu. Kendisi de Kanada'li oldugu icin boyle bir jest yapip forma vermisler (gerci Ontario'lu LaBrie ama yine de Kanada) ve konserde giyecegi bekleniyordu fakat olmadi, olamadi. gerci ben sahsen cok da umitlenmedim cunku bu tur seyler genelde Portnoy'un olayidir. Turkiye'deki ilk konserde de havaalaninda Portnoy'a sevgili Dream Theater Turkiye Resmi Fan Kulubu yonetim kurulu uyesi arkadaslariyla verdigimiz Turk milli takim formasini giymisti mesela. diger bicok konserde de hep gittigi yerlerin takimlarina ait formalar giydigini biliyoruz kendisinin, ancak LaBrie daha agir abi bi de neticede front man oldugundan daha bi efendi olmak istiyo olabilir. grupta bi tane sebek varken ikinciye de gerek yok hesabi :)

Netice itibariyle harcadigim en guzel 60 dolardi diyebilirim.. umarim en kisa zamanda tekrar canli izleme sansim olur.. burda ya da baska bi yerde..

Dunku konserde dijital fotograf makinasiyla zor sartlarda, gorevliden gizli, emek emek cektigim 2 videoyu da iftiharlan sunarim:

Ulan ben bunu dusunmustum ya!!

2008-02-08T10:38:00.000-08:00

Boyle bazen piyasaya yeni cikan bi urun gorup de "ulan bu benim aklima gelmisti ya..." dedigi oluyodur sanirim herkesin. az once ntvmsnbc.com'da bana boyle dedirten bi haber gordum:

Yuruyerek cep telefonunuzu sarj edin!
Amerikalı ve Kanadalı bilim insanları, vücut hareketlerinden enerji elde eden bir cihaz geliştirdiler.
Science dergisinde yer alan araştırmada, dize bağlanan cihaz bir dakikalık yürüyüş sırasında cep telefonuyla 30 dakikalık konuşmaya yetecek şarj imkanı sağlıyor.

Simdi efendim ben ne muhendisim, ne mucitim ne de oyle dahi falan bi adam degilim. son derece siradan, hatta bazen aklini bu tur sacma seylere yoran epeyce de gereksiz bi adamim. ama vallahi de billahi de, yeminlen bu benim aklima gelmisti. sadece benim degil kesin baska bicok insanin da aklina gelmis olabilir cunku hepimiz yolda cep telefonuyla konusurken sarj bitip kapandiginda once ana avrat kufurumuzu etmis, sonra da kafamizda boyle kendimizce acayip cozumler uretmeye kalkmisizdir.

Hatta benim aklima ilk gelen sey, kucukken bazi bisikletlerde olan basit bi lamba sistemi vardi; bisikletin tekeri dondukce boyle kucuk bi silindirimsi bi kutu var o da donerdi ve donme hareketi sayesinde elektrik ureterek bisikletin onunde bulunan lambanin yanmasini saglardi. o yuzden telefonumun sarji her bittiginde ve de yanimda sarj aleti yoksa, aklima bu sacma sey gelmistir hep.

Simdi yapmislar bakalim, zamaninda bos bos dusunecegimize ben ve benim gibi gereksiz arkadaslar bir araya gelip yatirimini yapsak simdi biz zengin olabilirdik dimi?

haberin tamami: http://www.ntvmsnbc.com/news/435060.asp

Yabanci ulkede "tax-payer" olmak

2008-01-11T15:44:00.000-08:00

Dun, yaklasik 3 aydir bekledigim calisma iznim geldi. her ne kadar uzatma imkani olmayan bir izin de olsa yine de seviniyor insan cunku alamayan, hala bekleyen, kirk turlu sorun cikanlar var.

Vatandasi olmadigi bi ulkede vergi verecek olmaktan dolayi da bi degisik hissediyo kendini insan:) gunluk yasamda zaten aldigimiz her turlu seye iki turlu vergi uygulandigi icin illa ki vergi veriyoruz bi sekilde burada. ama simdi sosyal guvenlik numarasiyla yasal bir calisan olarak bi de gelir vergisi vericez. milyon dolarlar kazanacagim icin cok koymaz heralde bana ama yine de para azalacak :) gerci vergilerin dogru amaclarda kullanildigini bilince insan cok da fazla sorgulamiyo sanirim. burada boyle bi kultur var en azindan. "vergi verelim ki devlet hizmet sunsun" mantigi cok guzel yerlesmis insanlara. bizim ulkemizde de var vergi. hatta epey herseyden alinacak kadar cok var. ama nedense (!) verilen vergiler buradaki gibi efektif kullanilamiyor. burda hic mi kusur, hic mi calma cirpma yok? orasini bilemiycem. herseye komplo teorisi ureten, herseyden suphe duyulan bir toplumda 25 senesini gecirmis bi insan olarak "illa ki vardir canim ne bu artik.." diyesim geliyor. ama ne olursa olsun insan gozuyle gorduklerine mi inanacak yoksa kafasindaki bazi kuskulara mi...

Zenginin mali zugurdun cenesini yorar misali buradaki oturmus sistem benim gibilerin kafasini yoruyo anca. ne diyelim, umarim gunun birinde kendi ulkemizi de bu kadar refah dolu gormek kismet olur...

Apple or Pineapple?

2008-01-09T22:30:00.000-08:00

Teknik sacmaliklar ve zorunluluklar nedeniyle laptopumu burada kullanamaz duruma geldigim icin turkiyeye yollayip yerine kendime yeni bi laptop almam gerekti. teknoloji cennetinde olunca insanin gozu donuyo tabi. ne alsam acaba, o mu guzel bu mu guzel derken "manyak miyim ya ben neden apple almiyorum ki?" diye sormaya basladim kendime. sordum sorusturdum, piyasa arastirmasi yaptim, ve en sonunda boxing week'te hazir fiyatlar da dusmusken kendime bi macbook almayi basardim. aletin ne kadar guzel oldugunu zaten anlatmaya gerek yok. tek diyecegim odur ki bill gates bi gun turkce ogrenip de bu blogu okuma sansi elde ederse, bi otursun dusunsun, microsoftta gecirdigi yillarin bi muhasebesini yapsin isterim. bi onceki windows tabanli laptopumun teknik ozelliklerinin yarisina sahip bir macbook almama ragmen, elde ettigim performans ayni, hatta cok daha iyi. bu nedir, nasil olur, kerameti nesindedir bilemiycem orasini. bilgisayar muhendisi degilim, sadece bagimlilik derecesinde kullanicisiyim o yuzden ancak bu kadarini soyleyebiliyorum.

Basliga gelince, bugun okulda sunum hazirliodum laptopta. siniftaki arkadaslardan biri geldi 'hey did you buy apple? i'm still using a pineapple" diye bir reaksiyon verdi. cok da komik olmayan bi kelime esprisi aslinda ama ben nedense cok guldum. gerek kelime esprilerine olan kisisel sempatimden, gerekse cumlenin icinde microsoft'a yapilan asagilamadan oturu.

Demem o ki, her kim ki bilgisayarini degistirmek ya da yeni bilgisayar almak durumunda kalirsa, apple'dan baska markaya yanasmaya! hickimse korkmasin oyle 'senelerdir windows kullanioruz, cok alistik, mac kullanmak tuhaf' falan gibi bahanelere hic gerek yok. windows kullanan herkes bunu da kullanir. o kadar efendi ki isletim sistemi, direk alisiyo insan. windows'un 'acmaya calistiginiz dosya bir ortam dosyasi', 'cikabileceginiz en ust seviyedesiniz, daha ust seviyeye cikamazsiniz' gibi anlamsiz mesajlarina son, cok daha basit cok daha anlasilir valla billa.

Yeminlen steve jobs'tan komisyon falan da aldigim yok, tamamen kendi ozgur irademlen yazdim :)

Scorpions - Humanity Hour 1

2008-01-09T20:29:00.000-08:00

Malesef 2008'in ilk gunlerinde dinledigim icin "2007'nin en iyi albumleri" listeme teknik olarak koyamadim bu albumu. kafami nerelere vursam bilmiyorum. kalkip coktan yazmis ldugum listeyi degistirip hile yapmak da istemedim o yuzden iyisi mi yeni bi baslik altinda yazayim dedim.

2007 bitmeden bikac hafta falan once indirdim sanirim albumu. aslinda yaz aylarinda albumun piyasaya ciktigindan haberim olmustu ama nedense cok heyecanlanmadim. hicbir zaman cok buyuk bir Scorpions fanatigi olmadim o yuzden cok da onemsemedim. "elbette dinliyicez yani ama acelesi yok" diyerek biraktim.

neyse en sonunda albumu dinledim ve internette bircok sitede neden 2007'nin en iyi albumleri arasina koyduklarini anlamis oldum. gec de olsa guc olmadigi icin sevinmek mi lazim, yoksa kaybedilen zamana uzulmek lazim bilemedim... emin oldugum sey bu albumun gercekten klasikler arasina girecek kalitede oldugu. ne yalan soyliyim Scorpions'dan boylesine 'basyapit' niteliginde bi album beklememistim.

albumu ilk dinlemeye basladigimda oyle pur dikkat dinlemiyordum. actim arkada o calarken ben de kendi islerimle ugrasiyodum. fakat We Were Born To Fly'i duyunca zaten bi "ne oluyoruz yahu" dedim. daha sonra The Future Never Dies, Love Will Keep Us Alive, We Will Rise Again derken "ulan ben cok buyuk bisey kacirmisim bu sene" demeye basladim kendi kendime. sonra tabi album Humanity gibi bi sarkiyla final yapinca, bana da tek yapacak sey olarak albumu en bastan tekrar ve de tekrar dinlemek kaldi..

ben gec kesfettim, bu yaziyi okuyan ve hala dinlememis olanlar varsa bari onlar daha fazla gecikmesin diye bi kamu hizmeti yapmis olayim dedim :)

2007'nin en iyi 10 albümü (bence:))

2008-01-03T15:33:00.000-08:00

Kendi müzik zevkim biraz karman çorman oldugu icin haliyle sectigim albumler de birbirinden farkli tarzlarda oluyo. Ayni listede hem metal, hem rock hem de singer-songwriter türünde albumler bulunabilecek kadar karaktersiz bi muzik zevkine sahip olan ender insanlardanim sanirim :)

listeye gelince:

1. Dre am Theater - Systematic Chaos

Çok sasirtici degil mi Dream Theater albumunu ilk siraya koymam:) objektif davrandigimi asla iddaa etmiyorum bu konuda ama Metropolis Pt. II: Scenes From A Memory albumunden bu yana benim sahsen en icime sinen Dream Theater albumu bu oldu. Eski gunlerdeki gibi mi? asla degil tabi. ama cok da beklememek lazim artik ayni tarzi. ne de olsa dunya degisiyo, muzik de degisiyo ve evrimlesiyo bi yerde.. herkes bi sekilde ayak uydurmaya ya da degismeye calisiyo dogal olarak...

2. Nightingale - White Darkness

bu grubu 2007'ye kadar kesinlikle bilmiyodum. şans eseri bir forumda birilerinin tavsiyesi uzerine gordum ve dinledim albumu. özgün bir tarzlari oldugunu soylemek malesef mumkun degil. Dream Theater'in baslattigi tür progressive akimini takip ediyorlar. taklit ediyorlar demek istemem, acimasizca olur ama yeni biseyler katmadiklari da cok açik. yine de bence cok cok basarili ve melodik yönü çok agir basan bi albüm. o nedenle hiç çekinmeden ve utanmadan 2. siraya koydum gitti :)

3. Within Temptation - The Heart of Everything

liste giderek karaktersizlesmeye basliyor:) ama bu daha hicbisey. en azindan hala rock-metal cizgisinde ilerliyoruz:) biri bana bir gun Within Temptation albumlerinden birini yilin en iyi albumleri icinde sayacagimi soylese hakkaten inanmazdim cunku hicbi zaman tutkulu bi dinleyicisi olmadim bu grubun. boyle bazi sarkilarini sevdiginiz gruplar olur ya, iste onlardan biriydi benim için. ama bu sene sahsen beni çok çok sasirtacak ölcüde guzel bi album yaptilar. cizgilerini bozmadan yeni seyler katmislar soundlarina. abarti deneysellige kesinlikle kacmadan yeni seyler denemisler, guzel degisiklikler yapmislar ve soundu epeyce sertlestirmisler. benim cok cok hosuma gitti sahsen. sadece birkac sarkisini begenip de 3. siraya koyuyor degilim, albumun neredeyse tamami cok guzel.

4. Thomas Dybdahl - Science

eveeet, iste basladik "noluyor lan?" kismina:) hangi insan evladi 3 tane metal albumunden sonra kalkip da dunyanin en yumusak en akustik muzigini yapan adamin yeni albumunu 4. siraya koyar?
Thomas Dybdahl için siradan bir "singer-songwriter" demek istemiyorum ben cunku gercekten bu adamin piyasadaki digerlerinden cok cok farkli ve gercekten cok yetenekli olduguna inaniyorum. dusununce John Mayer de singer-songwriter olarak geciyor gunumuzde ama Thomas Dybdahl ile ayni tarz muzik yaptiklarini soylemenin hicbir imkani yok. o nedenle ne ben anlatmaya calisiyim, ne de okuyanlarin kafasi karissin, en temizi siz albumu dinleyin:)

5. Sieges Even - Paramount

kisa bir sapmadan sonra geldik tekrar progressive alemine. Sieges Even, bir onceki albumu The Art of Navigating by the Stars ile beni benden almakla kalmamis, progressive muzigin sadece uzun sarkilar ve calinmasi imkansiz uzun sololardan ibaret olmadigini hatirlatmisti. hal boyleyken de yeni albumu heyecanla dinlemeye basladim. ve de bi onceki albumun sadece guzel bi tesaduf olmadigini, bu adamlarin gercekten de benim sevdigim tarz progressive rock yaptiklarini gordum...

6. Riverside - Rapid Eye Movement

istanbul'daki son gunlerimi gecirirken piyasaya ciktigini ogrendim bu albumun. internetin hala kotali oldugu canim ulkemde ChatJam isimli kotasiz arkadaslarim oldugu icin albumu edinebildim:) onceki iki albumlerini zaten cok sevdigim icin, beklentilerim belli bir seviyenin uzerindeydi. bosa da cikmadilar. dinleyip hayatinizi ya da muzige bakisinizi degisterecek tarz albumlerden biri asla degil, Riverside'dan oyle bir album de beklememek lazim zaten, ancak kendi tarzlarini hic bozmadan devam ediyorlar. dikkatle izlemeye devam edicez!

7. Novembre - Blue

Novembre'yi son yillarda baslayan sevgimin hatirina mi koydum listeye bilemiyorum. basta da dedigim gibi objektif degilim, olamam da cunku bu benim kendi listem. Bu album beni bir Materia albumu kadar etkilemedi. zaten o kadar da ozumseyemedim henuz. ama yine de ilk dinlemede dahi Novembre'nin o gotik, karanlik atmosferini iliklerine kadar hissediyo insan. bence bu bile buyuk bi basari. sadece muzikle boyle atmosfer yaratabilmek kolay degil. sinema gibi kullandiklarini dusunuyorum muzigi. dinlerken sanki biseyler de izliyo insan, bi goruntu canlaniyo insanin kafasinda.

8. Porcupine Tree - Fear Of A Blank Planet

Fazla soze gerek yok zaten Porcupine Tree adini yazdiktan sonra. neden daha yukarilarda degil de 8. sirada oldugunu ben de bilmiyorum ama söyle bi tekrar gozden gecirdigimde de degistirmemeye karar verdim. album yeterince iyi olmadigindan degil, ben yeterince objektif olamadigimdan belki :)

9. Alcest - Souvenirs d'un Autre Monde

Kendi adima 2007'nin suprizi oldu bu!!! oncelikle fransizca isimli bi albumu kaale alip dinlemem birinci suprizdi. ikincisi de albumun mukemmel olmasi. 2007'nin sonlarinda fark ettim albumu o nedenle de yuzlerce kez dinleyip ilk 3-4 siraya alacak kadar özümsenemedi. bir de tabi hayatimda ilk kez duydugum Alcest isimli bir grubu pat diye 1. siraya koyamazdim. ama yakin takibe aldim bu grubu!!

10. Pain of Salvation - Scarsick

Bi Pain of Salvation vardi noldu ya?
Tamam hala var, hala guzel muzik yapiolar, hala benim icin progressive metal dendigi zaman 2. sirada yer aliyolar (1. kim acaba?? :)) ama ben daha farkli biseyler bekliyordum acikcasi. Scarsick albumu ciktigindan bu yana eski Pain of Salvation albumlerini daha cok dinler oldum ne tuhaf degil mi? yine de ilk goz agrilarini kayirmaya devam ;)

City and Colour...

2007-10-19T17:51:00.000-07:00

Enteresan bi tesadüf ama bu grubu (daha ziyade adamı) Kanada'ya gelmeden bikaç gün önce keşfettim Hem de last.fm önerdiği için falan da değil, çok tuhaf bi yerde adını görüp merak edip bi şarkısını dinledim. Sonra merakım iyice arttı ve tüm albümü dinledim. Dallas Green, akustik gitarı gerçekten tam hayal ettiğim şekilde kullanmış albümde. Tesadüfün enteresanlığı ise Dallas Green'in Kanada'lı olması. Aslında "Alexisonfire" adlı bi hardcore grubunda (ki bu grup da Kanadalı) gitar çalıyor. Bu albüm ise Dallas Green'in solo projesi... Alexisonfire, hardcore tarzında (post hardcore diyen de var) gerçekten iyi işler yapıyor bence ama kişisel temennim Dallas'ın mümkün mertebe City and Colour projesiyle karşımıza çıkması! Dinleyince insan zaten farkediyor ama şarkılar tamamen melodi ağırlıklı ve hafif karanlık bi atmosfer var. Belki bu tamamen benim buraya geldigimden beri yağmurlu ve soğuk havada dinlememden ötürü de olabilir ama yine de albümdeki genel atmosferin etkileyici olduğu kesin...

Şimdilik sadece "Sometimes" adlı bir stüdyo albümü var. Bir tane de live albüm çıktı ama onu henuz dinleyemedim. Şarkılar için tek tek bişey söylemek istemiyorum çünkü hepsi birbirinden güzel. Ama "ilk defa dinliycem hangi şarkıdan başlıyım" diyen birine de "Save Your Scissors" ve "Comin' Home" demekten kendimi alamam :)

Dinleyip de pişman olan beni arasın parasını iade ediyim :))

Albümden çıkan en son klip "Comin' Home":

Ucus korkusu olan insanin ilk seferde 13 saat ucak yolculugu yapmasi

2007-10-04T09:24:00.000-07:00

Evet korkuyorum! Ucaktan, ucmaktan, fazla yuksekte olmaktan, her an dusme korkusuyla yasamaktan korkuyorum napiyim. bu gune kadar da hep kactim, binmedim hic ucaga falan. Ama bu sefer mecbur kaldim. Kanada'ya gemiyle gitcem desem gemi kaptanlari bile gotuyle gulerdi bana...

Istanbul'dan bindigim ve beni Londra'ya kadar sallaya sallaya goturen ilk ucagin adinin "airbus a320" oldugunu ogrendim. Daha sonra da fransiz yapimi oldugunu ogrendim tekrar lanet ettim. 4 saat ecel terleri doktum. yol bitmek bilmedi, her sarsintida 'ahanda dusuyoz' demekten kendimi alikoyamadim. Bi ara tuvalete gitmek icin kalktim, tuvalet de ucagin en arkasindaymis. Gittim tuvalete giriyim diye, kuyruk daha da bi fazla salliyo adami. Bu boyle olmicak dedim yerime oturdum gozlerimi kapatip nerde oldugumu unutmaya kastim bi sure...

Boeing 747'nin hastasiyim, rampalarin ustasiyim!

Londra'dan bindigim ve beni Vancouver'a kadar sag salim getiren ucagin adi Boeing 747'ymis. Iste bu harbi super biseydi. oyle hayvani buyuklukte ki turbulans murbulans hak getire hic bi hava boslugu sallamaz bu ucagi alimallah! Efendi gibi oturdum, onumde ekran, istedigim filmi ya da diziyi secip izleyerek veya istedigim albumu secip dinleyerek yaptim yolculugumu. Bunda da biraz korktugum anlar oldu ama ilkinin yaninda bu hicbiseydi.
Neyse ki sonuc itibariyle 2 Ekim aksami Kanada saatiyle 19:30 civarinda Vancouver'a inis yaptik. Gumrukteki islemler vs derken eve gelmem 9 bucuk 10'u falan buldu.

2 gundur adaptasyon sureci yasiyorum. Hem yeni bi ulkede olmaya, surekli baska bi dil konusmaya hem de saat farkindan oturu altust olan uyku duzenine adapte olmaya calisiyorum. Bi sure daha bu salakligim devam eder diye tahmin ediyorum. Yine de herseye ragmen burada olmak cok guzel bisey. Sehrin icine gidip o guzelligi gorunce insan herseyi unutuveriyo...

"Hersey cok guzel olacak" diyesim geliyo ama emin de olamiyor insan...

Trapt

2007-09-07T02:12:00.000-07:00

Amerikan “post-grunge” akımının guzel bir örnegi daha. Post-grunge lafını ozellikle tırnak içinde yazdım cunku benim kafam artık bu kadar fazla tarzı almamaya basladı. Özellikle last fm gibi kullanıcıların kendi istedikleri tarzı yazdıkları sitelerde acaip acaip tag’ler gormeye basladım. Efenim bu “post-grunge” hadisesi de aslında benim gibi eski kafalıların gayet “hard rock” diyebilecegi bir tarz. Ama işte 80lerde 90larda hard rock denen şey neyse, gunumuzde yeni nesil grupların yaptıgı bu modern tarza post-grunge deniyor. Daha once cok sevdigimi soyledigim Breaking Benjamin de bu kategoriye giren grupların başında geliyo aslında. Hatta düsününce bu kategoride epey iyi gruplar da var: Three Days Grace, Chevelle, Staind, TRUSTcompany, Evans Blue vs... Ben sahsen tum bu grupları yok efendim “post-grunge”, “alternative rock”, “alternative metal” gibi binbir turlu kategoriye bolmek yerine hepsine birden yeni nesil hard rock demeyi tercih ediyorum. Daha az kafa karıstırıcı, daha belirleyici oluyor kanımca...

Trapt de tıpkı bu kategorinin diger grupları gibi standart 4 kisilik bir grup. Ozellikle gitar tonları ve melodileri oldukca saglam. Vokalistleri ve aynı zamanda gitar çalan Chris Brown da oldukca iyi performans gosteriyor. Grubun su anda piyasada bulunan 2 studyo albumu var:

· Trapt (2002)
· Someone In Control (2005)

Albumlerin ikisinde de cok iyi. Sarkıların tumu belli bi seviyenin ustunde; bazılarıysa insanın playlistine koyup tekrar tekrar dinlemek isteyecegi turden ust duzey kaliteli sarkılar.
Trapt albumunde Headstrong, Made Of Glass, These Walls, Still Frame, Echo sarkıları ozellikle dinlenmesi gereken sarkılar. (Headstrong zaten ilk single’larıymıs ve inanılmaz bi basarı elde etmis)

Someone In control albumundeyse ben ozellikle Disconnected, Waiting, Victim, Lost Realist ve Influence sarkılarını cok begendim.

Grup şu an 3. Albumlerinin kaydı icin studyodaymis. Ben de heyecanla bekliyorum. 2 tane kaliteli albumun arkasından cok da kotu bi is cikarmayacaklarini dusunuyorum, umarim da yanilmam...

Tord Gustavsen Trio konseri...

2007-09-05T00:30:00.000-07:00

Dün gece Tord Gustavsen’i canlı izlemek gibi cok guzel bi deneyim yasadık Irmak'la. Galatasaray’da Garajistanbul’daydı konser. Mekandaki havasızlık ve aşırı sıcak sorunu biraz golge dusurse de ortamda bulunan mehmet ali alabora ve bazı arkadasları duruma ayar cekerek havalandırmayı actırdılar ve biraz olsun oksijen alabildik. (ünlü olmanın verdigi karizma böyle bişi olsa gerek:))

Benim gibi piano tutkunu bi insan icin zaten bu trio’nun yaptıgı muzik cok keyifli.. ama bunun dısında da gercekten cok sakin, huzur dolu bi muzik yapıyolar. İnsan dinlerken rahatladıgını hissediyo resmen. Norveç’li olmanın getirdigi bi soğukkanlılık ve rahatlık var adamların yuzunde.

Konsere dair kendi adıma en guzel noktaysa konser sonrasında Gustavsen’in albumlerini imzalaması oldu. Yanımda ne bi fotoraf makinası ne de trio’nun hicbir albumu yoktu. (sadece yanımda degil evde falan da yoktu:)) ama bu guzel şansı kaçırmamak için orada açılan standdan, 2004 yılında çıkardıkları “The Ground” albümünü aldım ve imza sırasına girdim. Sıra bana geldiginde biraz heyecan yapsam da Gustavsen’in rahatlıgını ve samimiyetini gorunce cok rahatladım. Cok guzel bi konser oldugunu ve tesekkur ettigimi soyleyerek albumu verdim ve “To Onur” diye imzalamasını istedim. Doğal olarak adımı algılayamadıgı icin tek tek heceledim ve o da aynen yazarak altına imzasını attı.

Mekanın dışına cıktıgımızda, trio’nun diger elemanlarının coktan masaya oturup ellerine biralarını alıp içmeye basladıklarını gordum. Gercekten son derece rahat tiplerdi hepsi. Onlarla da selamlastık ve ortamdan ayrıldık. bikaç saat gectikten sonra icimde ‘ulan keske gidip adamların masasına birer bira icseydik beraber’ diye de gecirmedim degil. Boyle hiç kasıntısı olmayan, rahat, seyircinin ilgisinden buyuk keyif alan insanlar kesin beraber bi bira icmeye de hayır demezdi. Ama olsun bu kadarı da yeter daha ne olsun. İçimde kalan birer bira icme ve de fotograf cekilme hadiselerini umarım bi dahaki sefer yaparız. Zaten burayı sevdiler bence bi daha gelmek isteyeceklerdir...

Indukti

2007-09-04T07:21:00.001-07:00

Bikac haftadir last fm'in israrla bana önerdigi Polonya'li bu grubu, üsengeclikten kurtulup ilk kez bugun dinledim. Usenmeyip de ilk önerdigi zaman dinleseymisim keske dedim cünkü progresif müzik hayrani birisinin kesinlikle gözden kacirmamasi gereken bi grupmus...

2005 tarihli s.u.s.a.r. albumunu (ki sanirim an itibariyle mevcut tek albumleri de bu) dinler dinlemez muzikteki yogun Tool etkisi hissediliyo. ama buna 'taklit' denemez cunku daha farkli bi soundu var bu grubun. Tool'dan etkilendikleri belli ama bu etkiyi taklit seklinde degil, kendi muziklerini olusturmaya katki yapma seklinde kullanabilmisler.

Polonyali demisken Riverside'dan da bahsetmeden gecmemek lazim. albumu ilk dinlerken Tool etkisi disinda bir de Riverside'a benzettim. gerci bu benzetme hem grubun Polonya'li olmasindan, hem de albumde misafir sanatci olarak Riverside'in mukemmel vokalisti Mariusz Duda'nin yer almasinin da etkisi fazla olabilir :)

progresif rock / progresif metal sevenler bu grubu en azindan 1 defa olsun dinlemeli. S.u.s.a.r. albumunde toplam 7 tane sarki var. hatta bunlardan 'shade' isimli sarkiya klip de cekmis grup:

Breaking Benjamin

2007-08-23T14:53:00.000-07:00

Çok yeni bi grup değil ama benim son zamanlarda yeni tanıdığım bi grup. Last.fm sağolsun her hafta önerdiği gruplar içinden böyle güzelleri de çıkabiliyo. Grubun tarzına tam olarak ne denir bilmiyorum ama ben last.fm'de 'hard rock' olarak etiketledim bile. İnsanlar en çok 'rock' ve 'alternative rock' etiketini kullanmış ama bence bunlar biraz yumuşak kalıyo.

Yaklaşık 1 ay kadar önce dinledim ilk kez. Her zaman yaptığım gibi last fm'de en çok dinlenen şarkılarına bakıp bikaç tanesini dinledim ve baktım ki adamlar iyi muzik yapıo, hemen tum albumlerini indirdim. An itibariyle 3 albümleri var:

Saturate - 2002
We Are Not Alone - 2004
Phobia - 2006

Albümlerin hepsi cok guzel. Neredeyse kötü şarkı yok diyebilirim. Ama aralarından birini seçmek gerekirse şahsen 'we are not alone' albümünün diğerlerine nazaran daha öne cıktıgını soyleyebilirim. So cold, simple design, follow, firefly, break my fall, forget it, sooner or later gibi çok çok iyi şarkılar mevcut. (albumun tamamını yazdım neredeyse ama hakkaten cok guzel).

ikinci tercihim 'phobia' olur. Ne de olsa grubun esas çıkışını yaptığı şarkısı 'diary of jane' bu albumde. ama sadece o da degil! breath, eevil angel, dance with the devil gibi bircok mukemmel şarkı da var.

Saturate icin diger iki album kadar guzel konusamam ama yine de grubun gelecek vadettigini belirten bi album olmuş. polyamorous gibi cok dikkat ceken de bi parca var bu albumde. grup olgunlastıkca album ve şarkı kalitesi de artmış ve albumlerdeki guzel şarkı sayısı da giderek yukselmiş.

Grubu baya sevmiş olsam gerek ki 1 ay gibi kısa bir sürede 'top artists overall' listemde 7. sıraya kadar yükselmiş!

Kesinlikle takip etmeye devam edicem ve mumkun olabilecek en kısa zamanda bir canlı performanslarını izlemeye calısıcam!!!

Sonunda başladım...

2007-08-22T14:08:00.000-07:00

Kaç zamandır hep aklımda ama bi türlü niyetlenip başlayamadım şu blog işine. Neyse ki sonunda bi hışımla giriştim ve başladım. Bu ilk yazı olduğu için ne yazacağımı da tam bilemiyorum ama başlangıç başlangıçtır. Bundan sonrası heralde daha kolay olur... Hayırlı olsun :)